inspiratiemeeslepend

DAKLOOS!

Deel 1   Zolder

Citroen Visa Wit DAKLOOS

Weer in Nederland aangekomen, kan ik een aantal maanden in het huis van een stel toenmalige vrienden logeren. Ze zijn voor een aantal maanden met vakantie, dus dat geeft mij mogelijkheden om ondertussen naar een andere ruimte uit te kijken.

 

Via de moeder van een vriendin huur ik vervolgens van een oude dame een grote zolderruimte. Ik raak verder berooid en ziek en ik moet uiteindelijk het huis met de mooie zolder uit.

 

En daar sta ik dan, met een koffer vol persoonlijke spullen en geen dak meer boven mijn hoofd. Ik voel me machteloos en in paniek. Na een week dakloos te zijn geweest en in mijn auto, met dak,  te hebben overleefd, kom ik uiteindelijk via de gemeente terecht in een Haarlems pension.

 

In het pension bouw ik net als in de periode nadat ik in elkaar geslagen was door skinheads een straatvrees op. Deze ontwikkelt zich alleen veel trager, maar ook venijniger. De vrees sluipt er als het ware geruisloos in.

 

Ik word zelf ook stiller en stiller. Zonder me helemaal af te sluiten voor het sociaal leven durf ik de voordeur niet meer open te doen. Uiteindelijk sta ik iedere dag zo’n drie uur te proberen naar buiten te gaan om bijvoorbeeld de dagelijkse boodschappen te doen.

 

De angst die ik voel is het best te omschrijven als wat ik ben gaan noemen FOD Fietsen met Ogen Dicht;

  • Stel je eens voor dat we besluiten van het mooie weer te gaan genieten en onze fietsen te pakken. Jij fietst naast me en ik zeg ineens tegen je: ‘Oké, doe je ogen drie tellen dicht en blijf ondertussen doorfietsen.’ Na deze drie tellen doe je je ogen uiteraard weer open.
  • Maar ik zeg tegen je dat je ze direct weer dicht moet doen, en nu net zolang tot ik zeg dat je ze weer mag openen. Je fietst dus in het duister. Wanneer word je uit deze ellendige en zeer gevaarlijke situatie gehaald? Fietsen met de ogen dicht voor onbepaalde tijd komt in de buurt van de gevoelens die horen bij mijn straatvrees.

 

Deel 2   Normaal

 

PENSION DAKLOOS

Ik wil zo graag een normaal leven, maar doe er al uren over voordat ik naar buiten loop om op de hoek mijn dagelijkse portie friet met frikandel te kopen. En als die eenmaal is gekocht, ga ik als de sodemieter weer terug naar huis.

 

Zo verloopt mijn leven meer dan een jaar lang. Ik word er letterlijk helemaal gestoord van en vraag om een vier weken durende observatie op een open afdeling van een psychiatrische instelling.

 

Daar wordt de diagnose depressie gesteld en krijg ik antidepressiva. Hoe kom ik in godsnaam met wilskracht nog uit mijn heikele situatie? Tijdens mijn herstel besluit ik om mijn focus te richten op het opnieuw vinden van werk.

 

In een weekkrant valt mijn oog op een vacature. Er wordt een taxichauffeur gevraagd voor een familiebedrijf. Ik kom dan te rijden in Haarlem en omgeving. Ik heb leren omgaan met mijn minder geworden straatvrees en ga ervan uit dat het nieuwe werk mij ook zal helpen om m’n vrees verder te laten verdwijnen.

 

Ik ben me niet bewust van mijn te hoge ademhaling. Die veroorzaakt mijn paniekaanvallen. Maar hoe ga ik mijzelf presenteren? Met pure wilskracht. En ook niet geheel onbelangrijk is het om toch vooral mezelf te blijven.

 

Het voordeel dat ik verder heb, is dat dit taxibedrijf een familiebedrijf is. Als ik binnenloop in het taxikantoor, voel ik de warmte van familieleven. Zoonlief is bezig om de toko van zijn vader over te nemen. Hij is heel geconcentreerd en zelfs een beetje nerveus. Dat maakt het voor mij ook wat gemakkelijker om in gesprek te komen.

 

Ons gesprek verloopt soepel en ze besluiten me aan te nemen. Ik moet alleen nog even via de huisarts een medische verklaring krijgen dat ik geschikt ben om in een taxi te kunnen rijden.

 

Nou, ik kan je vertellen dat dat me best wel benauwt. Ik heb al zoveel medische dingetjes gehad dat ik toch wel benieuwd ben of ik door de keuring heen kom. Bij de huisarts aangekomen, moet ik een vragenlijst invullen en neemt de arts wat proeven af. Ik krijg direct een positieve medische keuring mee.

 

Wat voel ik me opgelucht. Een nieuwe fase in mijn leven start hier. Ik woon nog in het pension maar wil na deze stap voorwaarts weer graag een eigen onderkomen. Kopen hoeft niet per se; even een tijd iets anders huren voelt als een redding.

 

Een appartementje zou prima zijn. Ik ga op jacht. Ik adem met hulp weer wat meer vanuit mijn buik. Het buitenkomen doet me goed, dus zo langzamerhand heb ik minder last van mijn angsten en voel ik weer hoop.

 

Deel 3   Taxiwereld

 

TAXI DAKLOOS

De taxiwereld is een hele speciale wereld. In het begin rij ik overdag, maar na enige maanden worden dat avond- en nachtdiensten.

 

Onwetendheid is funest voor iemand die zo af en toe last heeft van een bipolaire stoornis. Vooral de nacht is een wereld op zichzelf. Iemand die het nachtleven niet kan ervaren, zal zich moeilijk voor kunnen stellen hoe anders de sfeer is.

 

Zelf ervaar ik de nachten vaak als gemoedelijker en stukken relaxter. Ik ontmoet veel excentriekelingen en mensen onder invloed. Vooral degenen die met meerderen onder invloed van harddrugs agressief zijn ervaar ik als lastig.

 

Ik verlies mezelf gemakkelijk in de emoties van een ander. Om dergelijke lastige ritten zonder escalatie door te komen, is het zaak dat ik mezelf bescherm door mezelf te blijven. Op zeker moment stapt een groep van vier mannen in.

 

Ik voel direct de adrenaline naar m’n hoofd stijgen. Ze ruiken naar oud zweet en hebben een geur van sigaretten om zich heen hangen. Het lijkt wel of ze strak staan van de xtc of cocaïne. Eigenlijk had ik ze moeten weigeren, maar dat is gezien de agressieve sfeer die er vanaf de eerste seconden al hangt niet handig. Dan zou ik direct klappen oplopen.

 

Ik meld me bij de centrale en vermeld dat ik hoop dat deze rit goed zal verlopen. Als een soort waarschuwing vooraf. We hebben een noodknop waardoor je taxikanaal opengaat en open blijft staan.

 

De centrale kan dan alle geluiden in de taxi live volgen. Bovendien kunnen alle werkende collega’s meeluisteren. Mijn klanten vragen zich af waarom ik tegen de centrale zeg dat ik ‘hoop dat deze rit goed zal verlopen’. Die mannen luisteren natuurlijk ook mee. Deze rit is ook nog eens van de stad naar een strandplaats. Dat zijn veel kilometers.

 

Door mezelf kwetsbaar op te stellen, voorkom ik ternauwernood dat de woordenwisseling die volgt escaleert in een vechtpartij. Dan besluit ik de taxi te stoppen en neem een enorm risico. We staan nog net in de stad, dus ik stel de mannen voor om niks aan mij te betalen en ander vervoer te regelen.

 

Degene die naast mij zit wordt in eerste instantie kwaad, maar zijn vrienden vinden het een goed idee. ‘Het is een kut-chauffeur, man, en dan moeten we ook nog helemaal naar de beach. Echt niet.’

 

Doordat ik constant oogcontact vermijd, kruip ik vermoedelijk door het oog van de naald. Ze besluiten uit te stappen. Opgelucht haal ik adem, doe mijn raampje naar beneden voor wat frisse lucht en meld me bij de centrale.

 

En dan moet je nog het grootste gedeelte van de nacht rijden. Gelukkig heb ik die nacht verder alleen maar fijne klanten.

 

Op een van de nachten is het erg druk met klanten. Rond een uur of vier in de ochtend merk ik zoals wel vaker dat ik echt bekaf ben. Op zulke momenten is het moeilijk om mijn ogen open te houden.

 

Toch wel handig als je dan besluit om je af te melden en naar huis gaat om te slapen. Maar ik wil heel graag nog een paar klanten oppikken, zodat ik wat extra fooi kan vangen. Ik rijd langs het station: geen klanten.

 

Nog één ritje door het centrum van de stad: geen klanten. Signalen genoeg om te stoppen, maar ik baal en pak nog een laatste straat. Het volgende moment doe ik mijn ogen open en blijk ik op een geparkeerde auto te zijn geknald. Wonder boven wonder geen gewonden. Mijn taxi is flink beschadigd. Mijn baas wordt wakker gebeld en komt langs. De taxi wordt weggetakeld en naar de remise gereden.

 

Ik schaam me diep, maar hij zegt alleen maar dat dit vele chauffeurs gebeurt, omdat het zo moeilijk is om te stoppen. Bipolaire stoornis? Nooit van gehoord. Hij brengt mij naar huis en zegt tegen mij dat ik eerst maar slaap in moet gaan halen, en dat ie me daarom de eerste drie dagen niet op het werk wil zien.

 

Een genereus aanbod waar ik dankbaar gebruik van maak. Ik kom tot het inzicht dat ik echt rustmomenten moet inlassen door de dag heen. Zo kan ik ’s avonds en ’s nachts beter en veiliger functioneren. Tegelijkertijd besluit ik om me heen te gaan kijken in de taxiwereld.

 

Het wordt tijd om uit te kijken naar een taxibedrijf waar ik alleen maar dagdiensten hoef te draaien. Uiteindelijk kom ik bij de grootste taxicentrale in de stad. Ik solliciteer en word aangenomen. Deze switch betekent wel dat ik van een personenauto overga op een personenbus.

 

Ik kom uiteindelijk op een fijne woonplek in mijn geboortedorp te wonen, en nog wat later vind ik een pracht van een huurplek in een zogenaamde zusterflat. Er gaat een wereld voor me open. Na regelmatige en verontrustende vlagen van depressies en stemmingswisselingen stap ik een verfrissend nieuwe omgeving binnen.

Waardeer dit artikel!

Als je dit artikel waardeert en je waardering wil laten blijken met een kleine bijdrage: dat kan! Zo help je de onafhankelijkheid van Kracht door Kwetsbaarheid in stand te houden.

Mijn gekozen donatie € -

 

Geef een reactie