inspiratieleerzaampassie

Slachtoffer ten top!

Als ik iets ga doen wat ik nog niet eerder heb gedaan, dan kan de paniek snel toeslaan en ligt opgeven op de loer. Mijn gedachten nemen het over en vertellen mij dat ik het toch niet kan en ik besluit het niet te doen.

 

Vervolgens heb ik een rotgevoel, omdat ik niet heb gedaan wat ik zo graag wilde doen.

 

Zodra ik aan mezelf ga twijfelen, dan stel ik mezelf de vraag: Waar komt deze weerstand vandaan? Waar ben ik bang voor? Om te falen? Of wat anderen van mij denken?

 

Als ik vervolgens weet wat er achter mijn twijfel ligt, kan ik  mijzelf op mijn twijfel voorbereiden. Ik kan mezelf geruststellen en weet dat de gedachten iedere keer opkomen en ik ze niet serieus hoeft te nemen. Ik ben namelijk niet mijn gedachten!

 

Omring jezelf met mensen die achter je staan

 

Als ik het eng vind om mezelf kwetsbaar op te stellen naar vreemden, dan begin ik bij mijn huidige vrienden en familie. Bij de mensen van wie ik weet dat ze achter me staan en onvoorwaardelijk van mij houden.

 

Ik deel een droom die ik niet achterna durf te gaan of een idee dat ik maar niet los kan laten. Mijn gedachten deel ik eerst in een vertrouwde omgeving en geeft mij de moed om ook bij vreemden steeds meer van mezelf te laten zien.

 

Afwijzing

 

Als ik meer van mezelf laat zien, word ik ook vaker afgewezen. Mensen zijn het niet eens met mijn verhaal of vinden mijn creatie niet mooi. Ik verstop mezelf dan het liefst onder het tapijt, maar realiseer me dat mensen het helemaal niet eens met mij hoeven te zijn.

 

Ik hoef niet door iedereen leuk gevonden te worden, en ik hoef niet iedereen te inspireren. Ik geef mezelf de kans om het ongemakkelijke gevoel van afwijzing te doorvoelen en er mee te zijn, zonder dat ik mezelf erdoor uit het veld laat slaan.

 

Op die manier ga ik steeds beter met deze momenten om, en durf ik mezelf ook steeds kwetsbaarder op te stellen.

 

Oefening baart kunst. Hoe vaker ik mezelf kwetsbaar opstel, hoe makkelijker het wordt. Wetenschappers zoals Brené Brown hebben middels onderzoek aan weten te tonen dat kwetsbaarheid het leven meer betekenis geeft en dat kwetsbaarheid je ook nog eens tot een gelukkiger mens maakt.

 

Tips om je kwetsbaar op te stellen. Durf jij de uitdaging om aan jezelf te gaan werken, aan?

► Geen oordeel

Accepteer jezelf helemaal zoals je bent. Spreek in vriendelijke, positieve woorden over én tegen jezelf

 

► Laat alle emoties toe

Wie schaamte, angst of boosheid onderdrukt, zal ook moeite hebben met andere emoties, zoals liefde en vreugde

 

► Falen mag

Er is nog nooit iemand geweest die helemaal geen fouten maakte. Imperfectie is mooi en dat besef kan levensveranderend zijn

 

Op zeker moment besef ik dat ik al te lang een PERFECTIONIST ben en al mijn energie daaraan verspil. Ik neem het besluit om mijn levens-controle lost te laten. Mijn faalangst verdwijnt als sneeuw voor de zon! Wat een verbetering van levenskwaliteit. Ik ga van overleven naar leven.

 

Heb lef. Durf jezelf open te stellen voor anderen, durf lief te hebben en durf risico’s te nemen. Oók (of juist) als je geen zekerheden hebt. Als je het lastig vindt om uit je comfortzone te komen, maak je zone dan breder.

 

masker 3

 

Mijn slachtofferschap

Ik ben nog geen tien jaar oud als ik ruzie krijg met mijn buurtvriendje. Huilend kom ik thuis. Mijn moeder vraagt wat er aan de hand is. Ik vertel haar dat Paul mij een klap in m’n gezicht heeft gegeven. ‘En dat terwijl ik helemaal niets heb gedaan.’ Ja hoor, geloof jij het?

 

Een vriendje dat mij uit het niets een klap in mijn gezicht geeft? Ik zelf geloof er heilig in. Sterker nog, ik voel me slachtoffer van onze vriendschap, maar ik kan dat in die tijd nog niet zo voelen en omschrijven.

 

Tegenwoordig zijn we al heel wat jaartjes verder en begrijp ik donders goed dat ik in elke nare situatie een KEUZE heb. Ik kan eigen verantwoordelijkheid nemen voor de betreffende situatie.

 

Of ik kies voor de slachtofferrol. Kiezen voor het slachtofferschap lijkt in eerste instantie veel gemakkelijker. Zeker als het kiezen eigenlijk geen kiezen is. In een nare situatie ben ik me niet bewust van het feit dat ik ter plekke een keuze kan maken.

 

Zo heb ik aandacht en zo zijn mensen mijn zielige gedoe zat. Wil ik negatieve aandacht? Ik los er niets mee op. Slachtofferschap heeft een  verslavende werking op mij.

 

Ik merk in de loop van de tijd dat ik mezelf met mijn status van slachtoffer steeds verder uithol. Doordat ik me eerst niet bewust was van mijn keuzemogelijkheid, ben ik nooit echt met mijzelf aan de slag gegaan. Een gemiste kans, maar ja, wie wijst mij op het bestaan van een keuzemogelijkheid?

 

Dan moet ik de mazzel hebben dat degene die mij daarmee durft te confronteren op mijn pad komt. Mij is dat overkomen, dankzij de ontmoeting met een zielsverwant.

 

Onze vriendschap duurt al vanaf 1995 voort. Dat voelt als lucky me. En zo nu en dan confronteer ik weer anderen met het bestaan van hun keuzemogelijkheid.

 

Met dat kiezen heb ik behoorlijk wat geëxperimenteerd. Wat levert het meeste op?

 

Eigen verantwoordelijkheid nemen of slachtofferen? Eigen verantwoordelijkheid nemen betekent voor mij dat ik zelf verantwoordelijk ben voor wat ik denk, doe of zeg.

 

Wat er ook op mijn pad komt, ik wijs niet meer met mijn vinger naar een ander. Ik houd op met het bedenken van excuses. Ik ben niet te oud, te jong, te laat of te druk.

 

Lijden hoort ook bij mijn leven. Ik kan mijn omstandigheden niet controleren maar wel altijd kiezen hoe ik wil reageren. Dat betekent eigen verantwoordelijkheid nemen voor mij. Wat een bevrijding.

 

Eindelijk ruimte voor zelfonderzoek en observatie door diep, soms heel diep te durven graven in mijn ziel. Mijn ziel als spiegel voor mijn handelingen inzetten. Ga er maar aan staan.

 

Met diep in mijn ziel graven bedoel ik dat ik bereid ben bij mezelf naar binnen te kijken, naar wat mijn rol is in de betreffende situatie.

 

Dat naar mezelf kijken ervaar ik regelmatig als bijzonder confronterend. Als ik bijvoorbeeld iets lulligs tegen een ander heb gezegd terwijl ik eigenlijk mezelf gedragen heb als een hork, dan is het voor mij een ware kick als ik mijn gedrag doorheb.

 

Het allermooiste is dat ik in dergelijke situaties dan ook steeds gemakkelijker mijn oprechte excuses durf aan te bieden.

 

Ik ben er echt door gegroeid. De reactie bij de ander als ik mijn excuses heb aangeboden, is over het algemeen ontroerend en ontwapenend.

 

Vooral bij mijn partner. We kunnen dan weer meer ontspannen. Natuurlijk zijn er veel zaken die ik niet echt in de hand heb, zoals de aandelenkoers, een vervelende opmerking, of het weer. Maar zelfs in relatie tot deze zaken heb ik nog de keuze hoe ik wil reageren.

 

Het nemen van eigen verantwoordelijkheid betekent voor mij dat ik zelf eigenaar ben van mijn reacties en niemand anders.

 

Als ik mijn verantwoordelijkheid niet oppak, offer ik eigenlijk mijn eigen kracht op. Ik kan er natuurlijk voor kiezen om mijn verantwoordelijkheid niet op te pakken, maar dit betekent ook dat ik de consequenties moet aanvaarden van mijn ‘wegloopgedrag’.

 

Lees verder in mijn autobiografie ‘Bipolair, mijn geheim over leven’

 

José

Waardeer dit artikel!

Als je dit artikel waardeert en je waardering wil laten blijken met een kleine bijdrage: dat kan! Zo help je de onafhankelijkheid van Kracht door Kwetsbaarheid in stand te houden.

Mijn gekozen donatie € -

Inspiratiebronnen José Booms-Derogee, Brené Brown en Happinez

 

 

Geef een reactie